perjūrĭum — Lewis & Short
perjūrĭum, ii, n.perjurus,
perjuri caput,Plaut. Ps. 1, 1, 129:
fons viti et perjuri,id. Truc. 2, 7, 50:
quod ex animi tui sententiā juraris, id non facere perjurium est,Cic. Off. 3, 29, 108:
perjurii poena,id. Leg. 2, 9, 22:
sceleratorum hominum perjuria,id. Font. 16, 35:
Deum genitor fraudem et perjuria Cercopum exosus,Ov. M. 14, 91; id. F. 5, 681:
perjuras merito perjuria fallunt,id. A. A. 1, 657:
luimus perjuria Trojae,Verg. G. 1, 502; cf. id. A. 4, 542; Ov. H. 20, 185:
perjuria dictare,Juv. 8, 82:
vendere,id. 14, 218.—