sĕpultūra — Lewis & Short
sĕpultūra, ae, f.id.,
syn.: exsequiae, funus, humatio): mos sepulturae,Lucr. 6, 1278:
mihi quidem antiquissimum sepulturae genus illud fuisse videtur, quo apud Xenophontem Cyrus utitur. Redditur enim terrae corpus, etc.,Cic. Leg. 2, 22, 56:
mercedem funeris ac sepulturae constituere,Cic. Verr. 2, 5, 51, § 134:
is, quem sepultura adfecerat,id. Div 1, 27, 56:
honore sepulturae carere,id. Sen. 20, 75:
corpus ad sepulturam dare,id. Phil. 2, 7, 17: locum sepulturae dare, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3; so,
locus sepulturae,Tac. A. 2, 73 fin.;
for which: locus ad sepulturam,Suet. Tib. 1:
caput periculis pro sepulturā objecit,Sen. Cons. ad Helv. 19, 5:
sepulturae causā,Dig. 11, 7, 2.—Plur.:
ab Euhemero et mortes et sepulturae demonstrantur deorum,Cic. N. D. 1, 42, 119. —
corpus antequam cremaretur nudatum in foro, qui locus sepulturae destinabatur,Tac. A. 2, 73:
corpora sepulturae reddidit,Just. 9, 4, 4.