tractātĭo — Lewis & Short
tractātĭo, ōnis, f.tracto.
nec vero qui fidibus aut tibiis uti volunt, ab haruspicibus accipiunt earum tractationem, sed a musicis,Cic. Div. 2, 3, 9:
armorum,id. de Or. 3, 52, 200:
beluarum,id. Off. 2, 5, 17:
magnarum rerum,id. Rep. 3, 3, 5:
tractatio atque usus vocis,id. Or. 18, 59:
usus et tractatio dicendi,id. de Or. 1, 23, 109:
philosophiae,id. Ac. 2, 2, 6:
litterarum,id. Brut. 4, 15:
assidua veterum scriptorum,Gell. 5, 21, 3:
quaestionum,Quint. 4, 5, 6:
reipublicae,Sen. Tranq. 3, 1:
est in utroque (in poësi et in oratione solutā) et materia et tractatio, materia in verbis, tractatio in collocatione verborum,Cic. Or. 59, 201.—
maritus uxori, si malae tractationis accusabitur, non inverecunde dicet, etc.,of maltreatment, Quint. 7, 4, 10 sq.; so id. 7, 4, 24; 7, 4, 29; 7, 3, 2; 4, 2, 30; 9, 2, 79; Sen. Contr. 3, 7; Tert. Poen. fin.—