1. trĕcenti — Lewis & Short
trĕcenti (trĭcenti,
Col. 5, 2, 5), ae, a (I gen. plur. trecentūm. Cic. Dom. 44, 116; Liv. 22, 37), num. adj. tres-centum, three hundred:
nummi Philippii,Plaut. Poen. 1, 1, 38:
Leonidas se in Thermopylis trecentosque eos, quos eduxerat Spartā, opposuit hostibus,Cic. Fin. 2, 30, 97:
ad trecentos viros trucidavit,id. Phil. 3, 4, 10:
juvenes,Verg. A. 10, 173: usque ad milia basiem trecenta, Cat. 48, 3; so,
trecenta milia,id. 9, 2; Hor. Ep. 2, 2, 164:
trecenta debet Titius,Mart. 4, 37, 2:
a sene postquam patruo venere trecenta,id. 12, 70, 7.—To denote an indefinitely large number:
causae,Plaut. Mil. 2, 2, 95:
versus,id. Pers. 3, 3, 6:
verba,id. Trin. 4, 2, 122:
amatorem trecentae Pirithoum cohibent catenae,Hor. C. 3, 4, 79:
amici,Cat. 9, 2.