tŭmultŭor — Lewis & Short
tŭmultŭor, ātus, 1,
in otio tumultuaris, in tumultu es otiosus,Auct. Her. 4, 15, 21:
non decet tumultuari,Plaut. Poen. 3, 1, 22:
saepe et sine causā,Cic. Agr. 2, 37, 101:
quid tumultuaris, soror? quid insanis?id. Cael. 15, 36:
fortis et constantis est, non perturbari in rebus asperis nec tumultuantem de gradu deici,confused, agitated, id. Off. 1, 23, 80; Petr. 79:
tumultuari Gallias comperit,to be in an uproar, Suet. Galb. 9; Aur. Vict. Caes. 24, 3.—
mihi ne dicere quidem videtur, nisi qui disposite, ornate, copiose dicit, sed tumultuari,Quint. 10, 7, 12:
oratio carens hac virtute (i. e. ordine) tumultuetur necesse est,id. Inst. 7, prooem. § 3; so id. ib. 2, 12, 11.!*?
quid sit mi expedi, quor tumultues,Plaut. Rud. 3, 2, 15; 3, 2, 24.—
cum tumultuatum in castris sciret,id. 25, 21, 2:
cum Gallis tumultuatum verius quam belligeratum,id. 21, 16, 4; Flor. 4, 12, 30.