vĕnustas — Lewis & Short
vĕnustas, ātis, f.1. Venus,
cum pulchritudinis duo genera sint, quorum in altero venustas sit, in altero dignitas, venustatem muliebrem ducere debemus, dignitatem virilem,Cic. Off. 1, 36, 130; cf. id. ib. 1, 30, 17:
venustas et pulchritudo corporis,id. ib. 1, 27, 95:
voltus quantam affert tum dignitatem, tum venustatem,id. Or. 18, 60.— Transf., of inanim. things:
signa eximiā venustate,Cic. Verr. 2, 4, 3, § 5:
Capitolii fastigium illud non venustas sed necessitas ipsa fabricata est,id. de Or. 3, 46, 180:
pomorum,Varr. R. R. 1, 59, 2.—
homo affluens omni lepore et venustate,Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142:
(oratoris est) agere cum dignitate ac venustate,id. de Or. 1, 31, 142:
dicendi vis egregia, summā festivitate et venustate conjuncta profuit,id. ib. 1, 57, 243:
comprobari cum dignitate tum etiam venustate,id. Arch. 12, 31; Quint. 4, 2, 118; 9, 2, 66; 9, 3, 72:
verborum,Gell. 17, 20, 6:
tui quidem omnes mores ad venustatem valent,Plaut. Mil. 3, 1, 63; cf. id. ib. 3, 1, 54; id. Truc. 4, 2, 4:
diem pulchrum et venustatis plenum,pleasantness, pleasure, id. Poen. 1, 2, 44; cf.:
quis me fortunatior, venustatisque adeo plenior,Ter. Hec. 5, 4, 8.—Plur.:
amoenitates omnium venerum atque venustatum affero,Plaut. Stich. 2, 1, 5; id. Ps. 5, 1, 12.