1. verbĕro — Lewis & Short
verbĕro, āvi, ātum, 1 (old form verberit for verberarit,
Fest. p. 230, 15 e leg. Serv. ad Tull.;pulsare verberareque homines,Cic. Verr. 2, 5, 54, § 142; so (with pulsare) id. ib. 2, 3, 26, §
66: civem Romanum,id. Rep. 2, 31, 54:
matrem,id. Vatin. 5, 11; cf.:
parentem, servum injuriā,id. Fin. 4, 27, 76:
oculos virgis,Cic. Verr. 2, 5, 43, § 112:
laterum costas ense,Ov. M. 4, 727; Mart. 7, 94, 6; Dig. 47, 10, 5 proöem.—Absol.:
quo firme verberaturi insisterent,Suet. Calig. 26:
caudā verberando excutere cibum,Plin. 32, 2, 5, § 12. —Prov.:
noli verberare lapidem, ne perdas manum,Plaut. Curc. 1, 3, 41.—
locum coaequato et paviculis verberato,Cato, R. R. 91:
tormentis Mutinam verberavit,Cic. Phil. 8, 7, 20:
aquila aethera verberat alis,Verg. A. 11, 756:
verberat ictibus auras,id. ib. 5, 377:
fundā amnem,id. G. 1, 141; cf.:
sidera (unda),id. A. 3, 423:
agros nive (Juppiter),Stat. Th. 5, 390:
undas (Aufidus),to lash, Luc. 2, 407; cf.:
navem (Auster),Hor. Epod. 10, 3:
puppim (Eurus),Val. Fl. 1, 639.—In a comic pun, Plaut. Am. 1, 1, 177.—
aliquem verbis,Plaut. Truc. 1, 2, 17:
ne me ut surdo verbera aures,id. Mil. 4, 1, 204:
senatus convicio verberari,Cic. Pis. 26, 63; cf.:
verberavi te cogitationis tacito duntaxat convicio,id. Fam. 16, 26, 1:
orator in dicendo exercitatus hac ipsā exercitatione istos verberabit,id. de Or. 3, 21, 79:
aures sermonibus,Tac. Agr. 41; Petr. 132.