versūtus — Lewis & Short
versūtus (vors-), a, um, adj.a lengthened form of versus, from verto; cf. astutus init..
syn. callidus): homo versutus et callidus (versutos eos appello, quorum celeriter mens versatur),Cic. N. D. 3, 10, 25:
quod (genus acuminis) erat in reprehendendis verbis versutum et sollers,id. Brut. 67, 236:
animus acutus atque versutus,id. de Or. 2, 20, 84:
versutissimum et patientissimum Lacedaemonium Lysandrum accepimus,id. Off. 1, 30, 109:
adulescens docte vorsutus fuit,Plaut. Stich. 4, 1, 55.—
syn. vafer): vorsutior es quam rota figularis,Plaut. Ep. 3, 2, 35:
non esse servus pejor hoc quisquam potest, Nec magis versutus,id. As. 1, 1, 106; cf. id. Ps. 4, 8, 6:
hoc est hominis versuti, obscuri, astuti, fallacis, malitiosi, callidi, veteratoris, vafri,Cic. de Or. 3, 13, 57; cf. id. ib. 2, 3, 10:
acutus, versutus, veterator,id. Fin. 2, 16, 53; 2, 17, 54:
Corinna,Ov. Am. 2, 19, 9:
propago,id. M. 11, 312 al.— Sup., Vell. 2, 118, 1.—With gen.:
versutus ingenii,Plin. 7, 12, 10, § 56.—Adv.: ver-sūtē, cunningly, craftily, slyly, Cic. Or. 7, 22; id. Brut. 9, 35.—Sup., Aug Trin. 15, 20.