vīlĭcus (less correctly villĭcus), a, um, adj.villa,
I of or belonging to a countryhouse or villa (very rare): nomina lini,
Aus. Ep. 4, 56.—As substt.
A vīlĭcus, i, m. (sc. homo).
1 An overseer of a farm or estate, a steward, bailiff; absol., Cato, R. R. 5, 1 sq.; 5, 142; id. ap. Col. 11, 1, 4; Varr. R. R. 1, 2, 14; Cic. Verr. 2, 3, 50, § 119; id. Rep. 5, 3, 5; 1, 38, 59; 1, 39, 61; Hor. Ep. 1, 14, 15.—With gen.: vilice silvarum et mihi me reddentis agelli,
Hor. Ep. 1, 14, 1: vilicus Orbi,
id. ib. 2, 2, 160.—
2 Transf., an overseer, superintendent, director: Pegasus attonitae positus modo vilicus urbi,
Juv. 4, 77: vilici (sc. aquaeductum),
Front. Aquaed. 117: malum vilicum esse imperatorem,
Lampr. Alex. Sev. 15.—With gen.: aerarii,
Auct. Priap. 82, 1: AMPHITHEATRI,
Inscr. Fabr. 5, n. 3.—With ab: A PLVMBO,
Inscr. Orell. 2859: AB ALIMENTIS,
Inscr. Grut. 1033, 9.—
B vīlĭca, ae, f. (sc. mulier), a female overseer; the wife of an overseer, Cato, R. R. 143, 1; Col. 12, praef. 8; Mart. 1, 56, 11; Juv. 11, 69; Cat. 61, 136.