ăb-erro — Lewis & Short
ăb-erro, āvi, ātum, 1, v. n.,
puer inter homines aberravit a patre,Plaut. Men. prol. 31:
taurus, qui pecore aberrāsset,Liv. 41, 13, 2.—
a regulā et praescriptione naturae,Cic. Acc. 2, 46, 140:
ne ab eo, quod propositum est, longius aberret oratio,id. Caecin. 19; so id. Off. 1, 28; 1, 37; id. Fin. 5, 28 al.—Also without ab:
vereor ne nihil conjecturā aberrem,Cic. Att. 14, 22 (with a conjecturā, id. N. D. 1, 36, 100):
etiam si aberrare ad alia coeperit, ad haec revocetur oratio,id. Off. 1, 37 fin.:
rogo, ut artificem (sc. pictorem), quem elegeris, ne in melius quidem sinas aberrare,that the painter should not depart from the original, even to improve it, Plin. Ep. 4, 28 fin.—
at ego hic scribendo dies totos nihil equidem levor, sed tamen aberro,I am indeed not free from sorrow, but I divert my thoughts, Cic. Att. 12, 38; so id. ib. 12, 45 (cf. aberratio).