ad-verto — Lewis & Short
ad-verto (archaic advor-), ti, sum, 3, v. a.,
illa sese huc advorterat in hanc nostram plateam,Ter. Eun. 2, 3, 51:
in quamcunque domus lumina partem,Ov. M. 6, 180; cf. id. ib. 8, 482:
malis numen,Verg. A. 4, 611:
huc aures, huc, quaeso, advertite sensus,Sil. 16, 213; cf. id. 6, 105.—
classem in portum,Liv. 37, 9 Drak.:
terrae proras,Verg. A. 7, 35; id. G. 4, 117 al.:
Colchos puppim,Ov. H. 12, 23.—Absol.:
profugi advertere coloni,landed, Sil. 1, 288;
hence also transf. to other things: aequore cursum,Verg. A. 7, 196:
pedem ripae,id. ib. 6, 386:
urbi agmen,id. ib. 12, 555: adverti with acc. poet. for verti ad:
Scythicas advertitur oras,Ov. M. 5, 649 (cf. adducor litora remis, id. ib. 3, 598, and Rudd. II. p. 327).
si voles advortere animum, Enn. ap. Var. L. L. 7, § 89 Müll. (Trag. v. 386 Vahl.): facete advortis animum tuum ad animum meum,Plaut. Mil. 1, 1, 39:
nunc huc animum advortite ambo,id. ib. 3, 1, 169:
advertunt animos ad religionem,Lucr. 3, 54:
monitis animos advertite nostris,Ov. M. 15, 140:
animum etiam levissimis rebus adverterent,Tac. A. 13, 49.—With ne, when the object of attention is expressed:
ut animum advertant, ne quos offendant,Cic. Off. 2, 19, 68:
adverterent animos, ne quid novi tumultūs oriretur,Liv. 4, 45.—
et hoc animum advorte,Plaut. Ps. 1, 3, 43:
hanc edictionem,id. ib. 1, 2, 10:
haec animum te advertere par est,Lucr. 2, 125:
animum adverti columellam e dumis eminentem,Cic. Tusc. 5, 23, 65; id. Inv. 2, 51, 153:
Postquam id animum advertit,Caes. B. G. 1, 24; 4, 12:
quidam Ligus animum advortit inter saxa repentīs cocleas,Sall. J. 93, 2. In Vitruv. once with hinc:
ut etiam possumus hinc animum advertere,as we can hence perceive, Vitr. 10, 22, 262.—With the acc. and inf.:
postquam tantopere id vos velle animum advorteram,Ter. Phorm. 5, 8, 16:
animum advertit magnas esse copiashostium instructas,Caes. B. G. 5, 18: cum animum adverteret locum relictum esse, Auct. B. Alex. 31; ib. 46.—With the rel. clause: nunc quam rem vitio dent, quaeso, animum advortite, Ter. And. prol. 8: quid ille sperare possit, animum adverte, Dolab. ap. Cic. Fam. 9, 9:
quam multarum rerum ipse ignarus esset ... animum advertit,Liv. 24, 48. Sometimes advertere alone = animum advertere; so once in Cicero's letters: nam advertebatur Pompeii familiares assentiri Volcatio, Fam. 1, 1 (although here, as well as almost everywhere, the readings fluctuate between advertere and animadvertere; cf. Orell. ad h. l.; animadvertebatur, B. and K.). So Verg. in the imp.:
qua ratione quod instat, Confieri possit, paucis, adverte, docebo,attend! Verg. A. 4, 115.—In the histt., esp. Tac. and Pliny, more frequently:
donec advertit Tiberius,Tac. A. 4, 54:
Zenobiam advertere pastores,id. ib. 12, 51:
advertere quosdam cultu externo in sedibus senatorum,id. ib. 13, 54:
quotiens novum aliquid adverterat,id. ib. 15, 30 al.:
hirudo quam sanguisugam appellari adverto,Plin. 8, 10, 10, § 29:
ut multos adverto credidisse,id. 2, 67, 67, § 168. Still more rarely, advertere animo:
animis advertite vestris,Verg. A. 2, 712:
hanc scientiam ad nostros pervenisse animo adverto,Plin. 25, 2, 3, § 5; cf. Drak. ad Liv. 4, 27, 8.—
gemitus ac planctus militum aures oraque advertere,Tac. A. 1, 41:
octo aquilae imperatorem advertere,id. ib. 2, 17: recentia veteraque odia advertit, drew them on himself, id. ib. 4, 21 al.—
non docet admonitio, sed advertit,i. e. directs attention, Sen. Ep. 94:
advertit ea res Vespasiani animum, ut, etc.,Tac. H. 3, 48.—
in P. Marcium consules more prisco advertere,Tac. A. 2, 32:
ut in reliquos Sejani liberos adverteretur,id. ib. 5, 9 (cf. id. Germ. 7, 3: animadvertere).—Hence,
solem adversum intueri,Cic. Somn. Scip. 5:
Iris ... Mille trahens varios adverso sole colores,Verg. A. 4, 701; id. G. 1, 218:
antipodes adversis vestigiis stant contra nostra vestigia,Cic. Ac. 2, 39: dentes adversi acuti (the sharp front teeth) morsu dividunt escas, Cic. N. D. 2, 54:
quod is collis, tantum adversus in latitudinem patebat, quantum etc.,Caes. B. G. 2, 8 Herz. So, hostes adversi, who make front against one advancing or retreating, id. ib. 2, 24:
L. Cotta legatus in adversum os fundā vulneratur,in front, Caes. B. G. 5, 35; cf. Cic. Verr. 2, 5, 1; Liv. 21, 7 fin. al.; hence, vulnus adversum, a wound in front (on the contr., vulnus aversum, a wound in the back), Cic. Har. Resp. 19:
adversis vulneribus,Aur. Vict. Vir. Illustr. 35, 4:
judicibus cicatrices adversas ostendere,Cic. de Or. 2, 28:
cicatrices populus Romanus aspiceret adverso corpore exceptas,Cic. Verr. 5, 3:
impetus hostium adversos, Auct. B. Alex. 8: Romani advorso colle evadunt,ascend the hill in front, Sall. J. 52:
adversa signa,Liv. 30, 8:
legiones quas Visellius et C. Silius adversis itineribus objecerant,i. e. marches in which they went to meet the enemy, Tac. A. 3, 42: sed adverso fulgure (by a flash of lightning falling directly before him) pavefactus est Nero, Suet. Ner. 48:
armenta egit Hannibal in adversos montes,Quint. 2, 17, 19; cf. Lucr. 3, 1013; so Hor. S. 1, 1, 103; 2, 3, 205:
qui timet his adversa,the opposite of this, id. Ep. 1, 6, 9 al.—Hence, of rivers: flumine adverso, up the stream, against the stream:
in adversum flumen contendere,Lucr. 4, 423:
adverso feruntur flumine,id. 6, 720; so Verg. G. 1, 201:
adverso amne,Plin. 18, 6, 7, § 33;
adverso Tiberi subvehi,Aur. Vict. Vir. Illustr. 22, 3 (opp. to secundā aquā, down stream, with the stream:
rate in secundam aquam labente,Liv. 21, 47, 3); and of winds, opposed to a vessel's course, head winds, contrary winds, consequently unfavorable, adverse:
navigationes adversis ventis praecluduntur, Auct. B. Alex. 8: adversissimi navigantibus venti,Caes. B. C. 3, 107.—Subst.: adversum, i, the opposite: hic ventus a septentrionibus oriens adversum tenet Athenis proficiscentibus, holds the opposite to those sailing from Athens, i. e. blows against them, Nep. Milt. 1 (so Nipperdey; but v. Hand, Turs. I. p. 183). —Adv.: ex adverso, also written exadverso and exadversum, opposite to, over against, e)k tou= e)nanti/ou:
portus ex adverso urbi positus,Liv. 45, 10.—With gen.:
Patrae ex adverso Aetoliae et fluminis Eveni,Plin. 4, 4, 5, § 11.—Without case:
cum ex adverso starent classes,Just. 2, 14; so Suet. Caes. 39; Tib. 33.—In adversum, to the opposite side, against:
et duo in adversum immissi per moenia currus,against each other, Prop. 3, 9, 23; so Gell. 2, 30; cf. Verg. A. 8, 237;
in adversum Romani subiere,Liv. 1, 12; 7, 23.—
hic dies pervorsus atque advorsus mihi obtigit,Plaut. Men. 5, 5, 1:
advorsus nemini,Ter. And. 1, 1, 37:
mentes improborum mihi infensae et adversae,Cic. Sull. 10:
acclamatio,id. de Or. 2, 83: adversā avi aliquid facere, vet. poët. ap. Cic. Div. 1, 16:
adversis auspiciis,Aur. Vict. Vir. Illustr. 64, 6:
adversum omen,Suet. Vit. 8:
adversissima auspicia,id. Oth. 8: adversae res, misfortune, calamity, adverse fortune:
ut adversas res, sic secundas immoderate ferre levitatis est,Cic. Off. 1, 26; cf.:
adversi casus,Nep. Dat. 5:
adversae rerum undae,a sea of troubles, Hor. Ep. 1, 2, 22: omnia secundissima nobis, adversissima illis accidisse, Caes. ap. Cic. Att. 10, 9 (the sup. is found also in Cæs. B. C. 3, 107):
quae magistratus ille dicet, secundis auribus, quae ab nostrum quo dicentur, adversis accipietis?Liv. 6, 40:
adversus annus frugibus,id. 4, 12:
valetudo adversa,i. e. sickness, id. 10, 32:
adversum proelium,an unsuccessful engagement, id. 7, 29; cf.
8, 31: adverso rumore esse,to be in bad repute, to have a bad reputation, Tac. Ann. 14, 11:
adversa subsellia,on which the opposition sit, Quint. 6, 1, 39.—Sometimes met. of feeling, contrary to, hated, hateful, odious:
quīs omnia regna advorsa sint,Sall. J. 83; cf. Luc. 2, 229 Bentl.—Comp.:
neque est aliud adversius,Plin. 32, 4, 14, § 35.—* Adv.: adver-sē, self-contradictorily, Gell. 3, 16.—ad-versum, i, subst., esp. in the plur. adversa, misfortune, calamity, disaster, adversity, evil, mischief:
advorsa ejus per te tecta sient,Ter. Hec. 3, 3, 28:
nihil adversi,Cic. Brut. 1, 4:
si quid adversi accidisset,Nep. Alc. 8; cf. Liv. 22, 40; 35, 13:
secunda felices, adversa magnos probant,Plin. Pan. 31;
esp. freq. in Tac.: prospera et adversa pop. Rom., Ann. 1, 1: adversa tempestatum et fluctuum,id. Agr. 25; so id. A. 3, 24; 45; 2, 69; 4, 13 al.—Subst.: adversus, i, m., an opponent, adversary (rare):
multosque mortalīs ea causa advorsos habeo,Sall. C. 52, 7.—In Quint. also once ad-versa, ae, f., subst., a female opponent or adversary: natura noverca fuerit, si facultatem dicendi sociam scelerum, adversam innocentiae, invenit, 12, 1, 2.—
Haec quae ex eodem genere contraria sunt, appellantur adversa,Cic. Top. 11.