āio — Lewis & Short
āio,
aibat,Plaut. Trin. 4, 2, 33; 5, 2, 16:
aibant,id. ib. 1, 2, 175; 4, 2, 102; Ter. And. 3, 3, 3; ai is dissyl., but in the imper. also monosyl., Plaut. Truc. 5, 49; cf. Bentl. ad Ter. Ad. 4, 6, 5. Acc. to Prisc. 818 P., the pres. ait seems to take the place of a perf., but acc. to Val. Prob. 1482 P., there was a real perf. ai, aisti, ait;
as aisti,Aug. Ep. 54 and 174:
aierunt,Tert. Fuga in Persec. 6; the pres. inf. aiere is found in Aug. Trin. 9, 10 [cf. h)mi/ = I say; Sanscr. perf. 3d sing. āha = he spake; adagium, adagio; negare for neigare; Umbr. aitu = dicito; Engl. aye = yea, yes, and Germ. ja], to say yes, to assent (opp. nego, to say no; with the ending -tumo, aiutumo; contract. autumo; opp. negumo; v. autumo).
veltu mihi aias vel neges,Plaut. Rud. 2, 4, 14:
negat quis? nego. Ait? aio,Ter. Eun. 2, 2, 21:
Diogenes ait, Antipater negat,Cic. Off. 3, 23:
quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget,id. Fin. 2, 22; so id. Rab. Post. 12, 34.—
ait hac laetitiā Deiotarum elatum vino se obruisse,Cic. Deiot. 9:
debere eum aiebat, etc.,Cic. Verr. 2, 1, 18:
Tarquinium a Cicerone immissum aiebant,Sall. C. 48, 8:
Vos sapere et solos aio bene vivere,Hor. Ep. 1, 15, 45; id. S. 1, 2, 121; id. Ep. 1, 1, 88; 1, 7, 22.—
Pacuvio, inquit alius,Cic. Or. 11, 36:
Vos o, quibus integer aevi Sanguis, ait, solidaeque, etc.,Verg. A. 2, 639; 6, 630; 7, 121;
12, 156: O fortunati mercatores! gravis annis Miles ait,Hor. S. 1, 1, 4; id. Ep. 1, 15, 40; 1, 16, 47; id. S. 2, 7, 72; 1, 3, 22.—
Causa optumast, Nisi quid pater ait aliud,Ter. And. 5, 4, 47:
Admirans ait haec,Cat. 5, 3, 4; 63, 84:
Haec ait,Verg. A. 1, 297; v. B.—
Sic ait, et dicto citius tumida aequora placat,Verg. A. 1, 142; 5, 365; 9, 749.—
Also of what follows: Sic ait in molli fixa toro cubitum: Tandem, etc.,Prop. 1, 3, 34.—
ut ait Statius noster in Synephebis,Cic. Sen. 7:
ut ait Homerus,id. ib. 10:
ut ait Theophrastus,id. Tusc. 1, 19, 45:
ut ait Thucydides,Nep. Them. 2:
ut ait Cicero,Quint. 7, 1, 51; 8, 6, 73; 9, 4, 40;
9, 56, 60: ut Cicero ait,id. 10, 7, 14; 12, 3, 11:
ut Demosthenes ait,id. 11, 1, 22:
ut rumor ait,Prop. 5, 4, 47: uti mos vester ait, Hor S. 2, 7, 79.—So without def. subject:
ut ait in Synephebis,Cic. Tusc. 1, 14, 31.—
Germ. man sagt), either placed after it or interposed: eum rem fidemque perdere aiunt,Plaut. Curc. 4, 2, 18: ut quimus, aiunt;
quando, ut volumus, non licet,Ter. And. 4, 5, 10:
docebo sus, ut aiunt, oratorem eum,Cic. de Or. 2, 57:
Iste claudus, quemadmodum aiunt, pilam,id. Pis. 28 B. and K. —Also in telling an anecdote:
conspexit, ut aiunt, Adrasum quendam vacuā tonsoris in umbrā,Hor. Ep. 1, 7, 49; 1, 17, 18.—
ut ait lex Julia,Dig. 24, 3, 64:
Praetor ait, in eadem causā eum exhibere, etc.,ib. 2, 9, 1:
Aiunt aediles, qui mancipia vendunt, etc.,ib. 21, 1, 1:
Ait oratio, fas esse eum, etc.,ib. 24, 1, 32 al.—
Ain tu? Scipio hic Metellus proavum suum nescit censorem non fuisse?Cic. Att. 6, 1; 4, 5 al.:
ain tute,Plaut. Truc. 1, 2, 90:
ain tandem ita esse, ut dicis?id. Aul. 2, 4, 19; so id. As. 5, 2, 47; id. Trin. 4, 2, 145; Ter. And. 5, 3, 4:
ain tandem? insanire tibi videris, quod, etc.,Cic. Fam. 9, 21 Manut.; id. Att. 6, 2.—Also with a plur. verb (cf. age with plur. verb, s. v. ago, IV. a.):
ain tandem? inquit, num castra vallata non habetis?Liv. 10, 25.—
negantia contraria aientibus,Cic. Top. 11, 49.