dē-clāmo — Lewis & Short
dē-clāmo, āvi, ātum, 1, v. n. and
ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere,Cic. Fin. 5, 2, 5; id. fragm. ap. Quint. 6, 3, 73: dum tu declamas Romae, * Hor. Ep. 1, 2, 2:
declamare doces?Juv. 7, 150:
haec est sedes orationis, hic laus omnis declamantium,Quint. 9, 4, 62 (al. declamat) et saep.— Pass. impers.:
in eo, quomodo declametur, positum est etiam, quomodo agatur,Quint. 9, 2, 81.—
suasorias,Quint. 3, 8, 61.—
quis nisi mentis inops tenerae declamet amicae?Ov. A. A. 1, 465.—
ille insanus, qui pro isto vehementissime contra me declamasset,Cic. Verr. 2, 4, 66 fin.;
so in quemvis,id. Fam. 3, 11, 2:
aliquid ex alia oratione declamare,id. Rosc. Am. 29 fin.