1. ēsŭrĭo — Lewis & Short
ēsŭrĭo (ess-), no
esuriendi semper inexplebilis aviditas,canine hunger, Plin. 11, 54, 118, § 283.—In the part. fut. act.:
(spes est) nos esurituros satis,Ter. Heaut. 5, 2, 28.—Poet. in the pass.:
nil ibi, quod nobis esuriatur, erit,which I should long for, Ov. Pont. 1, 10, 10.—
vellera esuriunt,i. e. imbibe the color, id. 9, 39, 64, § 138. —
quid tibi divitiis opus est, quae esurire cogunt?Curt. 7, 8, 20.—Act.:
aurum,Plin. 33, 10, 47, § 134 (dub. Jan. usurpasset).—Adv.: ēsŭrĭen-ter, hungrily, App. M. 10, p. 246.