1. fēlīcĭtas — Lewis & Short
fēlīcĭtas, ātis, f.1. felix.
I (Acc. to felix, I.) Fruitfulness, fertility (post-Aug. and rare):
felicitas major Babyloniae Seleuciae,Plin. 18, 18, 47, § 170:
terrae,Plin. Ep. 3, 19, 6.—
II (Acc. to felix, II.) Happiness, felicity (the predom. signif. of the word; syn.: fortuna, fors, sors, fatum): neque enim quicquam aliud est felicitas, nisi honestarum rerum prosperitas, Cic. Fragm. ap. Amm. 21, 16:
fuit felix, si potest ulla in scelere esse felicitas,id. Phil. 2, 24, 59; id. Brut. 96, 329:
alii fortuna felicitatem dedit, huic industria virtutem comparavit,Auct. Her. 4, 20, 27:
reliquum est, ut de felicitate pauca dicamus,good-fortune, luckiness, Cic. de Imp. Pomp. 16, 47; cf.:
ego sic existimo in summo imperatore quatuor has res inesse oportere, scientiam rei militaris, virtutem, auctoritatem, felicitatem,id. ib. 10, 28:
felicitas in re,id. Font. 15, 32; cf.:
felicitatem Helvetiorum bello esse perspectam,Caes. B. G. 1, 40, 13:
ut paulum ad summam felicitatem defuisse videretur,id. ib. 6, 43 fin.:
quo simul atque intus est itum, incredibili felicitate Auster in Africum se vertit,id. B. C. 3, 26 fin.:
haec (mala) omnia subterfugere, non modo sapientiae, sed etiam felicitatis esse,Cic. Lael. 10, 35:
quasi non et felicitas rerum gestarum exercitus benevolentiam imperatoribus, et res adversae odia concilient,Caes. B. C. 2, 31, 3.—In plur.:
bonae felicitates,Ter. Eun. 2, 3, 32:
ea vis ipsa, quae saepe incredibiles huic urbi felicitates atque opes attulit,Cic. Mil. 31, 84.—
II Fēlīcĭtas, personified as a deity, Cic. Verr. 2, 4, 2, § 4; Aug. Civ. D. 4, 18, 23; Suet. Tib. 5.