fortŭī^tus — Lewis & Short
fortŭī^tus (i long, a, um, adj.forte; analog. with gratuitus,
Hor. C. 2, 15, 17; Phaedr. 2, 4, 4; Aus. Sept. Sap. de Solon. 3; short, Petr. Poët. Sat. 135; Juv. 13, 225; Manil. 1, 182),I that takes place by chance or accident, casual, accidental, fortuitous (rare but class.):
concursio rerum fortuitarum,Cic. Top. 19, 73; cf.:
concursus atomorum,id. N. D. 1, 24, 66:
concursu quodam fortuito,id. ib. 1, 24, 66:
cespes,Hor. C. 2, 15, 17:
lutum,Petr. 135:
contubernium,Phaedr. 2, 4, 4:
subita et fortuita oratio,Cic. de Or. 1, 33, 150:
bonum,id. N. D. 3, 36, 87:
praesensiones non fortuitae (shortly before: non id fortuito accidisse),id. Div. 2, 53, 109; cf. id. ib. 2, 7, 19:
clamores,Quint. 10, 3, 30:
pugna,id. 6, 5, 10:
sermo,id. 10, 7. 13:
nihil esse inordinatum atque fortuitum,id. 1, 10, 46.—In neutr. absol.:
etiam illa fortuita aderant omnia,Quint. 6 praef. § 11;
6, 1, 5: fortuitorum laus brevior,id. 3, 7, 12:
nihil tam capax fortuitorum quam mare,Tac. A. 14, 3; 15, 48.—Hence, adv.: fortŭī^to (post-class. access. form fortŭī^tu, Lact. 1, 2; Vulg. Num. 35, 22. Also found in some MSS. and edd. in Plaut. Aul. 2, 1, 41; cf. Madv. ad Cic. Fin. 5, 11, 33; Hand, Turs. II. 743; but Ellendt defends it, ad Cic. de Or. 1, 24, 111), by chance, accidentally, fortuitously, casually (very freq.;
syn.: casu, forte, temere): ut mihi ne in deum quidem cadere videatur, ut sciat, quid casu et fortuito futurum sit,Cic. Div. 2, 7, 18:
non enim temere nec fortuito sati et creati sumus,id. Tusc. 1, 49, 118:
temere ac fortuito,id. Or. 55, 186; id. Off. 1, 29, 103; Liv. 2, 28, 1;
reversing the order: partitio non est fortuito nec temere facta,Cic. Sull. 4; 13:
non fortuito sed consilio,id. Rep. 2, 16 fin.:
non fortuito aut sine consilio,Caes. B. G. 7, 20, 1: donata consulto, non fortuito nata, Cic. Leg. 1, 8, 25:
immoderate et fortuito,id. Univ. 13:
sive major aliqua causa atque divinior hanc vim ingenuit: sive hoc ita fit fortuito,id. Fin. 5, 11, 33:
quod verbum tibi non excidit fortuito: scriptum, meditatum, cogitatum attulisti,id. Phil. 10, 2 fin.:
fortuito in sermonem incidisse,id. de Or. 1, 24, 111; cf.:
fortuito aliquid concluse apteque dicere,id. Or. 53, 177.