fŭgĭto — Lewis & Short
fŭgĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n.fugio,
I to flee eagerly or in haste (mostly ante-class.).
I Neutr.:
ita miserrimus fui fugitando, ne quis me cognosceret,Ter. Eun. 5, 2, 8:
Graeci fugitantes,Amm. 15, 9, 5.—
II Act., to flee, avoid, shun (cf. fugio, II.):
herum,Plaut. As. 2, 4, 78:
amicos senes deditā operā,id. Poen. 3, 1, 5:
patrem,Ter. Phorm. 5, 5, 7; cf.:
illum amant, me fugitant,id. Ad. 5, 4, 18:
quam (puellam) famulae longe,Lucr. 4, 1176:
amaracinum fugitat sus et timet omne Unguentum,id. 6, 973:
quid illuc est, quod meos te dicam fugitare oculos?Plaut. Capt. 3, 4, 9; cf. id. ib. 13; so,
tuum conspectum,Ter. Heaut. 3, 1, 25:
fugitant omnes hanc provinciam,Plaut. Capt. 1, 2, 53; 55: qui quaestionem fugitant, bona possident, *Cic. Rosc. Am. 28, 78:
fugitant (cornices) iras Palladis,Lucr. 6, 753:
necem,Phaedr. 1, 2, 26.—
(b) Poet., with inf. (cf. fugio, II. B. 1. b), to avoid, omit or forbear to do any thing:
quod aliae meretrices facere fugitant,Ter. Hec. 5, 2, 10:
quicumque suos fugitabant visere ad aegros,Lucr. 6, 1235; id. 1, 658.—Hence, fŭgĭtans, antis, P. a., fleeing, avoiding; with gen.:
fugitans litium,Ter. Phorm. 4, 3, 18; Charis. 77 P.