1. gŭberno — Lewis & Short
gŭberno, āvi, ātum, 1, v. a., = kubernw=,
ut si nautae certarent, quis eorum potissimum gubernaret,Cic. Off. 1, 25, 87:
tranquillo mari gubernare,id. Rep. 1, 6.—Prov.:
gubernare e terra,i. e. to guide those who are in peril while keeping in safety one's self, Liv. 44, 22, 14:
quilibet nautarum tranquillo mari gubernare potest,id. 24, 8, 12; cf. gubernator, I. fin.—
moderor, rego): qui eos gubernat animus infirmum gerunt,Ter. Hec. 3, 1, 31:
quid miramur L. Sullam, cum solus rem publicam regeret orbemque terrarum gubernaret? etc.,Cic. Rosc. Am. 45, 131; cf.:
melius gubernari et regi civitates,id. Rep. 2, 9:
rem publicam,id. ib. 1, 34; 3, 35; cf.
also: in gubernanda re publica,id. ib. 1, 29:
teque hortor, ut omnia gubernes ac moderere prudentia tua,id. Fam. 2, 7, 1; cf.:
illa tormenta gubernat dolor,id. Sull. 28, 78:
totam petitionem,id. Mil. 9, 25:
velim ergo totum hoc ita gubernes, ut, etc.,id. Att. 13, 25, 2:
sed haec fortuna viderit, quoniam ratio non gubernat,id. ib. 14, 11, 1; cf.:
sed haec deus aliquis gubernabit,id. ib. 6, 3, 3:
fortunae motum,id. ib. 8, 4, 1:
iter meum rei publicae et rerum urbanarum ratio gubernabit,id. Fam. 2, 17, 1:
vitam,id. Fin. 2, 13, 43:
fortunam suam,Vell. 2, 127, 1:
Massyleum virga gubernet equum,Mart. 9, 23, 14.— Absol.: jam ex sermone hoc gubernabunt doctius porro, will steer, i. e. behave, Plaut. Mil. 4, 2, 99; cf. gubernator, II.