ignōrantĭa — Lewis & Short
ignōrantĭa, ae, f.ignorans, from ignoro,
I want of knowledge or information, ignorance (mostly post-Aug.; only once in Cic., for Cic. Fl. 20, 46, is a gloss; cf.
Klotz,Cic. Lael. 19, 70; syn. ignoratio).
(a) With gen. obj.: ignorantia loci, * Caes. B. C. 3, 68, 2:
locorum,Suet. Galb. 20; cf.:
imperii Romani,Tac. A. 1, 59:
scripturae,Suet. Calig. 41:
discriminis sui,Quint. 6, 1, 47:
praeteritae culpae,Ov. H. 20, 189:
veri,id. M. 7, 92:
recti,Tac. Agr. 1:
bonarum rerum,Nep. Ages. 8, 5.—
(b) Absol.: errorem et temeritatem et ignorantiam et opinationem et suspicionem ... a virtute sapientiaque removebat, * Cic. Acc. 1, 11, 42:
hoc est maximum ignorantiae malum, quod, etc.,Quint. 12, 3, 3; 5, 10, 34; cf. id. 7, 2, 40; 7, 4, 14:
mutua ignorantia fallentes,Tac. H. 1, 75:
sancta ignorantia, quid sit illud quod, etc.,id. G. 40:
ignorantiā lapsus,Plin. Ep. 10, 59; 10, 97, 1:
si debitor meus manumisso dispensatori meo per ignorantiam solverit, liberari eum,Gai. Inst. 3, 160.