importūnĭtas — Lewis & Short
importūnĭtas (inp-), ātis, f.importunus.
importunitatem spectate aniculae,Ter. And. 1, 4, 4:
loci,dangerousness, Gell. 3, 7, 5.—
esp. freq. in Cic.): importunitas et inhumanitas omni aetate molesta est,Cic. de Sen. 3, 7:
vide inter importunitatem tuam senatusque bonitatem quid intersit,Cic. Verr. 2, 3, 16, § 42:
tanta importunitas tantaque injuria Facta in nos est modo hic intus ab nostro ero,Plaut. Rud. 3, 3, 6:
importunitas et superbia Tarquinii,Cic. Rep. 1, 40; so,
with superbia,id. Lael. 15, 54:
homo incredibili importunitate atque audacia,Cic. Verr. 2, 2, 30, § 74:
ex tuo scelere, importunitate, etc.,id. ib. 2, 3, 54, §
126: matris,id. Clu. 69, 195:
animi,id. ib. 61, 170: animal ex omnium scelerum importunitate et omnium flagitiorum impunitate concretum, id. Pis. 9, 21; id. Sull. 27, 75:
illis, quantum importunitatis habent, parum est impune male fecisse,Sall. J. 31, 22.