imprŏbo — Lewis & Short
imprŏbo (inpr-), āvi, ātum, 1, v. a.2. in-probo,
hoc negas te. posse nec approbare nec improbare,Cic. Ac. 2, 30, 96:
haec improbantur a Peripateticis, a Stoicis defenduntur,id. Div. 1, 33, 72; id. Ac. 2, 30, 95:
ego ista studia non improbo, moderata modo sint,id. de Or. 2, 37, 156:
improbantur ii quaestus, qui in odia hominum incurrunt,id. Off. 1, 42, 150:
Curio utrumque improbans consilium,Caes. B. C. 2, 31, 1:
per improbaturum haec Jovem,Hor. Epod. 5, 8:
judicium,to reject, rescind, make void, Cic. Verr. 2, 2, 28, § 68: ego frumentum neque attigi neque aspexi: mancipibus potestatem probandi improbandique permisi, of rejecting as unsuitable or insufficient, id. ib. 2, 3, 76, § 175;
2, 2, 74, § 172: ut aut ne cogeret munire aut id, quod munitum esset, ne improbaret,id. Font. 4, 7:
Vergilius terram, quae filicem ferat, non inprobat vitibus,Plin. 17, 4, 3, § 29: dibapha Tyria P. Lentulus primus in praetexta usus improbabatur, was censured, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137:
(Nymphae) ad numerum motis pedibus duxere choreas. Improbat has pastor, saltuque imitatus agresti, etc.,derides, Ov. M. 14, 521.—Esp. in law, to overrule an opinion or judgment:
sententiam,Gai. Inst. 2, 51; 3, 71 al.—Absol.:
qui si improbasset, cur ferri passus esset? sin probasset, cur, etc.,Caes. B. C. 1, 32, 3:
inde invident humiliores, rident superiores, improbant boni,Quint. 11, 1, 17; 1, 3, 14.