incrēmentum — Lewis & Short
incrēmentum, i, n.incresco,
quid ego vitium satus, ortus, incrementa commemorem?Cic. Sen. 15, 52:
ponendae sunt plantae majoris incrementi,Pall. Feb. 24, 7; 25, 22:
parvi incrementi animalia,Col. 8, 15, 6 al. —
magnum Jovis,Verg. E. 4, 49;
so of recruits: incremento novari,Curt. 5, 1, 23; cf. poet.: supponere vipereos dentes, populi incrementa futuri, Ov. M. 3, 103.—
alitudo (est) incrementum corporis, alimentum incrementum infantis,Fronto, p. 2198 P.—
summo bono afferre incrementum,Cic. Fin. 2, 27, 88:
virtus tua semper in incremento erit,Curt. 9, 3:
illis incrementis (dignitatis), fecit viam,Vell. 2, 51:
injuriae, quarum in dies incremento bellum exarsit,Liv. 40, 58, 2:
multitudinis,id. 21, 7, 3:
existimatus initium et causa incrementorum patri fuisse,Suet. Vit. 3:
magnorum praefectorum et ducum haec incrementa sunt et rudimenta,i. e. the young sons of persons of distinction, who grew up to be prefects and generals, Curt. 5, 1, 24: domus, additions to one's estate, Juv. 14, 259.— As a rhet. fig., an advancing from weaker to stronger expressions, an ascending towards a climax (Gr. au)/chsis), Quint. 8, 4, 3; id. ib. § 28.