lībertus — Lewis & Short
lībertus, a, um, adj.= liberatus, from libero,
tibi servire mavelim Multo, quam alii libertus esse,Plaut. Mil. 4, 8, 47:
nec mihi quidem libertus ullus est,id. Curc. 4, 3, 15:
feci, e servo ut esses libertus mihi,Ter. And. 1, 1, 10:
libertus Cossinii,Cic. Fam. 13, 23: Ciceronis libertus Tiro, Quint. 10, 7, 31:
Claudii Caesaris libertus,id. 6, 3, 81:
servos nostros libertos suos fecisset,Cic. Mil. 33, 90; Suet. Claud. 27; Cic. Fam. 13, 21, 2; id. Sest. 35, 76: patrono in libertum manus injectio sit, Quint. 7, 7, 9; cf. id. 11, 1, 66.—
jam libertā auctus es?Plaut. Pers. 4, 3, 15:
tua,id. ib. 4, 8, 7:
mea,id. Ep. 3, 4, 29:
matris meae liberta,Suet. Claud. 40:
Anto niae liberta,id. Vesp. 3:
si neque ipsa patrona neque liberta capite deminuta sit,Gai. Inst. 3, § 51:
libertis libertabusque meis,Dig. 50, 16, 105;
so esp. freq. in inscriptions: LIBERTIS LIBERTABVSQVE POSTERISQVE EORVM, etc.,Inscr. Orell. 3006; 3026 sq.—
for the usual libertinus (only in late Lat.): de libertis et eorum liberis,Cod. Just. 6, 7 (for which:
de libertinis,Just. Inst. 1, 5; Cod. Just. 10, 56).