lītĭgo — Lewis & Short
lītĭgo, āvi, ātum, 1, v. n.litem ago,
qua de re litigatis inter vos?Plaut. Rud. 4, 4, 16:
Hirtium cum Quinctio acerrime litigasse,Cic. Att. 13, 37, 2; Juv. 6, 35.—Prov.: litigare cum ventis, to give one's self useless trouble:
cum ventis litigo,Petr. 83; cf.:
miraris, quererisque, litigasque,Mart. 11, 35, 3.—
litigatur,there is a lawsuit, Gell. 14, 2, 14.—Hence, subst.: lītĭgans, antis, m., a quarrelsome person, a disputant, litigant.