ob-mūtesco — Lewis & Short
ob-mūtesco, tŭi, 3,
qui ebrius obmutuit,Cels. 2, 6:
cum obmutuerint,Plin. 27, 12, 104, § 127:
umbrae ejus (hyaenae) contactu canes obmutescere,lose their voice, their bark, id. 8, 30, 44, § 106; 20, 5, 20, § 40.—
ipse obmutescam,Cic. de Or. 2, 7, 27:
de me ... nulla umquam obmutescat vetustas,id. Mil. 35, 98:
Aeneas aspectu obmutuit amens,Verg. A. 4, 279:
dixit pressoque obmutuit ore,id. ib. 6, 155:
obmutuit illa dolore,Ov. M. 13, 538.—
studium nostrum conticuit subito et obmutuit,Cic. Brut. 94, 324:
animi dolor,id. Tusc. 2, 21, 50:
Lydium sil nunc obmutuit,is no longer asked for, Plin. 33, 12, 56, § 160:
dixit mari, obmutesce,Vulg. Marc. 4, 39.