pĕcūlĭāris — Lewis & Short
pĕcūlĭāris, e, adj.peculium,
peculiaris causa,concerning property, Dig. 41, 2, 44:
peculiari nomine,on account of property, ib. 14, 12, 16.—
etiam opilio, qui pascit alienas oves, aliquam habet peculiarem,Plaut. As. 3, 1, 36:
ovem tibi dabo peculiarem,id. Merc. 3, 1, 27:
ut peculiare aliquid in fundo pascere liceat,Varr. R. R. 1, 17:
aedes,Dig. 15, 1, 22; 23:
nummi,ib. 12, 1, 31:
vinum,ib. 33, 6, 9:
vectigalibus peculiares servos praeposuit,belonging to him, his own, Suet. Caes. 76: prolatos manu sua e peculiaribus loculis suis id. Galb. 12.—
venio ad Lysaniam, peculiarem tuum, Deciane, testem,Cic. Fl. 21, 51:
hoc mihi peculiare fuerit,id. Q. Fr. 2, 10, 3:
edictum,Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36; Liv. 3, 19, 9:
quasi proprio suo et peculiari deo,Suet. Aug. 5:
Africae peculiare, quod in oleastro inserit,Plin. 17, 18, 30, § 129:
haec sunt peculiaria Arabiae,id. 12, 17, 38, § 77; 19, 8, 41, § 140:
me peculiaris quidem impedit ratio,Plin. Ep. 1, 8, 16; 10, 2, 2:
luce peculiari nitere,Mart. 4, 64, 8:
ut sis ei populus peculiaris,Vulg. Deut. 26, 18:
in populum peculiarem,id. ib. 14, 2.—
peculiari merito,Suet. Vit. 4:
peculiare munus,Just. 36, 4, 3.—Adv.: pĕcūlĭārĭ-ter.
quaedam etiam ignorantes possidemus, id est quae servi peculiariter paraverunt,Dig. 41, 2, 3; 20, 6, 8.—
folia peculiariter cruribus vitiosis utilia,Plin. 26, 8, 33, § 50:
medicinae peculiariter curiosus,id. 25, 2, 3, § 7; Quint. 1, 2, 16; 11, 3, 130; 8, 2, 8 (but in Plin. 36, 20, 37, § 145, the correct read. is peculiaris, not peculiarius; v Sillig ad h. l.).