1. rĕ-cŏlo — Lewis & Short
rĕ-cŏlo, cŏlŭi, cuitum, 3, v. a.,
desertam terram,Liv. 27, 5:
spargere humo post tempora longa recultae,Ov. M. 5, 647:
agros,Val. Fl. 7, 68:
metalla intermissa,Liv. 39, 24.— *
nemo libenter recolit, qui laesit locum,Phaedr. 1, 18, 1.—
eas artes, quibus a pueris dediti fuimus,Cic. de Or. 1, 1, 2; cf.:
ad haec studia recolenda,id. Arch. 6, 13: dignitatem, id. ap. Non. 439, 2:
ingenia nostra meditatione,Plin. Ep. 7, 9, 7:
avitum decus,Tac. A. 3, 72:
Galbae imagines,to set up again, id. H. 3, 7:
adulescentulos paternis sacerdotiis,to reinvest, id. ib. 1, 77: diem dapibus, to celebrate, Claud. Cons. Prob. et Olybr. 262.—
haec ego quom ago Cum meo animo et recolo,Plaut. Trin. 2, 1, 25; cf.:
quae si tecum ipse recolis,Cic. Phil. 13, 20, 45:
sua facta pectore,Cat. 63, 45:
hoc tua, nam recolo, quondam germana canebat,Ov. H. 5, 113;
Hilar. Trin. 1, 17: haec in corde,Vulg. Thren. 3, 21.—