rĕd-argŭo — Lewis & Short
rĕd-argŭo, ŭi, 3, v. a.,
nosque ipsos redargui refellique patiamur,Cic. Tusc. 2, 2, 5; so,
aliquem,id. Clu. 23, 62; Quint. 6, 3, 73 al.;
opp. probare,Cic. de Or. 2, 72, 293; so,
orationem (opp. convinci),id. Univ. 3:
contraria,id. Part. 9, 33:
crimen,Quint. 11, 1, 9:
famosos libellos,Suet. Aug. 55. —
Of abstr. subjects: improborum prosperitates redarguunt vim omnem deorum ac potestatem,Cic. N. D. 3, 36:
inconstantiam tuam,id. Dom. 9, 21: advenit qui vestra dies muliebribus armis Verba redarguerit, will refute thy words, show them to be false, * Verg. A. 11, 687.— *
audi rationem falsam quidem, sed quam redarguere falsam esse tu non queas,Gell. 15, 9, 7.—
nec sane magnum aliquid efficiemus, quod illos ignorantiae redarguemus,Lact. 3, 1, 15; cf.:
redarguti a lege quasi transgressores,Vulg. Jacob. 2, 9. —
quis enim redargueret?Cic. Fin. 2, 17, 55; Quint. 6, 3, 72.