rĕnuntĭātĭo — Lewis & Short
rĕnuntĭātĭo (rĕnunc-), ōnis, f.renuntio.
Caesio renuntiat, se dedisse: cognoscite renuntiationem ex litteris publicis,id. ib. 2, 3, 39, §
89: suffragiorum,id. Planc. 6, 14:
non eundem esse ordinem dignitatis et renuntiationis (sc. magistratus), propterea quod renuntiatio gradus habeat,id. Mur. 8, 18:
alicujus,Plin. Pan. 77, 1:
interest nostrā, ne fallamur in modi renuntiatione,Dig. 11, 6, 1.—
voluntate distrahitur societas renuntiatione,Dig. 17, 2, 63 fin.; 17, 2, 65, § 3; 6 al.