săgīno — Lewis & Short
săgīno, āvi, ātum, 1, v. a.sagina (class.; cf. educare).
I Lit.
A Of animals, to fatten, fat:
pullos columbinos,Varr. R. R. 3, 7, 9:
boves ad sacrificia,id. ib. 2, 1, 20:
aves offis,Col. 8, 7, 3:
equum hordeo ervoque (with roborare largo cibo),id. 6, 27, 8:
porcum,Prop. 4 (5), 1, 23:
corpus,Curt. 9, 7, 16:
glires fagi glande,Plin. 16, 6, 7, § 18:
catulos ferarum molliore praedā,Quint. 12, 6, 6 et saep.—
B Of persons, to cram, stuff, feast:
saginare plebem populares suos, ut jugulentur,Liv. 6, 17, 3:
nuptialibus cenis,id. 36, 17:
terra, quae copiā rerum omnium (illos Gallos) saginaret,id. 38, 17:
cum exquisitis cottidie Antonius saginaretur epulis,Plin. 9, 35, 58, § 119:
convivas,id. 33, 10, 47, § 136.—
II Transf., to feed, nourish, etc.:
terra multorum annorum frondibus et herbis, velut saginata largioribus pabulis,Col. 2, 1, 5; Plin. 19, 4, 19, § 54:
fons umore supero saginatus,Sol. 45: qui ab illo pestifero ac perdito cive jampridem rei publicae sanguine saginantur, * Cic. Sest. 36, 78; Curt. 5, 1, 39; Tac. H. 4, 42.—Hence, săgīnātus, a, um, P. a., fattened, fat (late Lat.):
saginatior hostia,Hier. Ep. 21, 12; so,
Christianus ursis,Tert. Jejun. 17 fin.:
vitulum,Vulg. Luc. 15, 23.