sīcĭnē — Lewis & Short
sīcĭnē (less correctly, siccĭne), adv.sice, orig. form of sic, q. v., and the interrog. particle ne,
Sicine mi abs te refertur gratia?Plaut. Ps. 1, 3, 101: Sicine me spernis? id. Rud. 3, 6, 46:
Sicine agis?Ter. Eun. 1, 2, 19; so id. ib. 4, 7, 34; id. Ad. 1, 2, 48:
Sicine hunc decipis?id. Phorm. 3, 2, 43:
Sicine tu eum, cui tu in consilio fuisses ... in discrimen vocavisti?Cic. Fl. 33, 82:
Sicine vestrum militem sinitis vexari ab inimicis?Liv. 6, 16, 2.—So in oblique discourse:
Rogitansque, sicine pugnaturos milites spopondisset?Liv. 7, 15, 2; cf. Plaut. As. 1, 2, 1; id. Cist. 2, 3, 38; id. Merc. 1, 2, 49; id. Poen. 1, 2, 176; Ter. Heaut. 4, 3, 13; Cat. 64, 132; 64, 134; 77, 3; Sil. 9, 25.—Rarely used predicatively:
Sicine est sententia?Ter. Heaut. 1, 1, 114.—
Sicine hic cum uvidā veste grassabimur?Plaut. Rud. 1, 4, 32:
Sicine, lente, jaces?Prop. 3, 7 (2, 15), 8; cf. Plaut. Cist. 1, 1, 115; id. Ps. 5, 5, 1; id. Poen. 3, 1, 9; App. M. 9, p. 180.—
Sicine me atque illam operā tuā nunc miseros sollicitarier!Ter. And. 4, 2, 6; cf. Plaut. Pers. 1, 1, 44.—
Sicine eam incomptis vidisti flere capillis?did you see her weep just as she was, with unkempt hair? Prop. 4, 5 (3, 6), 9 (cf. sic, V. 3.).