vērum-tămen — Lewis & Short
vērum-tămen (vērun-tămen; in recent edd. more freq. as two words, vē-rum tămen;
sometimes separated,Plaut. Am. 1, 1, 45; Cic. Verr. 2, 2, 41, § 101 infra), conj. [verum-tamen], but yet, notwithstanding, however, nevertheless (class.): cum pugnabant maxume, ego fugiebam maxime;
verum quasi adfuerim tamen simulabo,Plaut. Am. 1, 1, 45:
consilium capit primo stultum, verum tamen clemens,Cic. Verr. 2, 5, 39, § 101; id. Fam. 12, 30, 3:
malā defensione, verum aliquā tamen uti videretur,Cic. Verr. 2, 2, 41, § 101; id. Off. 2, 8, 26; cf. Quint. 8, 3, 32:
animadvertebas igitur, etsi tum nemo erat admodum copiosus, verum tamen versus ab his admisceri orationi,Cic. Tusc. 2, 11, 26:
nondum manifesta sibi est ... verum tamen aestuat intus,Ov. M. 9, 465.—Sometimes, in resuming the thread of discourse, after a parenthetical clause:
cum essem in Tusculano (erit hoc tibi pro illo tuo cum essem in Ceramico), verum tamen cum ibi essem, etc.,but as I was saying, Cic. Att. 1, 10, 1; Cic. Verr. 2, 3, 2, § 4.