1. ad-jūro — Lewis & Short
ad-jūro, āvi, ātum, 1, v. a.,
eam suam esse filiam sancte adjurabat mihi,Plaut. Cist. 2, 3, 27; Ter. Hec. 2, 2, 26:
adjurasque id te me invito non esse facturum,Cic. Phil. 2, 9; id. Q. Fr. 2, 8; 3, 5; id. 9, 19; Liv. 7, 5; Suet. Aug. 31; id. Ner. 24; id. Tit. 9; Ov. H. 20, 159; Stat. Th. 7, 129; Just. 24, 2.—Absol.:
adjurat,Cic. Att. 2, 20.—
per omnes deos adjuro, ut, etc.,Plaut. Bacch. 4, 6, 8:
per omnes tibi adjuro deos numquam eam me deserturum,Ter. And. 4, 2, 11; Cic. Phil. 2, 4.—In the poetry of the Aug. per. after the manner of the Greek, with the acc. of that by which one swears (cf. o)/mnumi tou\s qeou/s, in L. and S.):
adjuro Stygii caput implacabile fontis,Verg. A. 12, 816:
adjuro teque tuomque caput,Cat. 66, 40.—
censores edixerunt, ut praeter commune jus jurandum haec adjurarent, etc.,Liv. 43, 14.—
adjuratum esse in senatu Tacitum, ut optimum aliquem principem faceret,Vop. Flor. 1.—
daemones Dei nomine adjurati de corporibus excedunt,Lact. 2, 15.