ef-fingo — Lewis & Short
ef-fingo, finxi, fictum, 3, v. a., orig., to work out by pressing = fingendo exprimere, e)kma/ssein (v. fingo).—Hence,
oris lineamenta in tabula: Veneris Coae pulchritudinem aspersione fortuita,Cic. Div. 1, 13, 23:
sui dissimilia,id. N. D. 3, 9, 23:
deum imagines in species hominum,Tac. H. 5, 5 et saep.—Poet.:
(Daedalus) casus alicujus in auro,Verg. A. 6, 32; cf. id. ib. 10, 640; Luc. 5, 713:
horrentes effingens crine galeros,Sil. 1, 404.—
(natura) speciem ita formavit oris, ut in ea penitus reconditos mores effingeret,Cic. Leg. 1, 9; cf. id. Rosc. Am. 16, 47; id. de Or. 2, 43 fin.; Tac. A. 11, 14; Quint. 6, 2, 17:
oratorem effingere (connected with corpora fingendo efficere),id. 5, 12, 21:
effinge aliquid et excude (sc. scribendo), quod sit perpetuo tuum,Plin. Ep. 1, 3, 4:
imaginem virtutis,to represent by imitation, Quint. 10, 2, 15; cf. id. 10, 1, 108; 11, 3, 89 sq.; Plin. Ep. 9, 22, 2.—Of the conception of external objects:
visum impressum effictumque ex eo, unde esset,id. Ac. 2, 6, 18; cf. id. Tusc. 1, 25, 61; id. de Or. 2, 86 fin.—
fiscinas spongia effingat,Cato R. R. 67, 2 (for which: fiscinas spongia tergendas, Plin. 15, 6, 6, § 22):
spongiis sanguinem,Cic. Sest. 35 fin., v. Halm ad h. l.—
manus,Albin. Cons. ad Liv. 138; Ov. H. 20, 134 (for which: manus fingere, id. F. 5, 409).