LOGOI

The corpus record — Latin

finio

finio · v. a

to limit

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 150 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

fīnĭo — Lewis & Short

fīnĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a.finis,

I to limit, bound, enclose within boundaries (class.).
I Lit.
A In gen.: populi Romani imperium Rhenum finire, Caes. B. G. 4, 16, 4: quo (jugo) Cappadocia finitur ab Armenia, Auct. B. Alex. 35, 5: Tmolus Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis, Ov. M. 11, 152; Vell. 2, 126, 3: rem res finire videtur (followed by terminare), Lucr. 1, 998: riparum clausas margine finit aquas, Ov. F. 2, 222: signum animo, Liv. 1, 18, 8: in ore sita lingua est, finita dentibus, Cic. N. D. 2, 59, 149.—
B In partic.: finiens orbis or circulus, the horizon: illi orbes, qui aspectum nostrum definiunt, qui a Graecis o(ri/zontes nominantur, a nobis finientes rectissime nominari possunt, Cic. Div. 2, 44, 92: circulus, Sen. Q. N. 5, 17, 2.
II Trop.
A To set bounds to, restrain, check: equidem illud ipsum non nimium probo, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis: an potest cupiditas finiri? Cic. Fin. 2, 9, 27; cf.: cupiditates satietate, id. ib. 2, 20, 64: deliberativas miror a quibusdam sola utilitate finitas, Quint. 3, 8, 1.—
B For definio, to prescribe, determine, fix, appoint, assign: sepulcris novis finivit modum, Cic. Leg, 2, 26, 66: AD EAM REM RATIONE CVRSVS ANNVOS SACERDOTES FINIVNTO, id. ib. 2, 8, 20: spatia omnis temporis numero noctium, Caes. B. G. 6, 18, 2; cf.: Hercyniae silvae latitudo novem dierum iter patet; non enim aliter finiri potest, i. e. its extent cannot be described more accurately, id. ib. 6, 25, 1; so too is to be explained the disputed passage: hoc autem sphaerae genus, in quo solis et lunae motus inessent ... in illa sphaera solida non potuisse finiri, this sort of (movable) celestial globe ... could not be defined, marked out, on that solid globe (of Thales), Cic. Rep. 1, 14: locum, in quo dimicaturi essent, Liv. 42, 47, 5: ut si finias equum, genus est animal, species mortale, etc., Quint. 7, 3, 3; cf.: rhetorice finitur varie, id. 2, 15, 1: sit nobis orator is, qui a M. Catone finitur, id. 12, 1, 1; 12, 3, 40.—Pass. impers.: de pecunia finitur, Ne major causa ludorum consumeretur quam, etc., Liv. 40, 44, 10.—
C To put an end to, to finish, terminate: bellum, Caes. B. C. 3, 51, 3; Curt. 3, 1, 9; Tac. A. 15, 17; Just. 16, 2, 8; Vell. 2, 17, 1: prandia nigris moris, Hor. S. 2, 4, 23: graves labores morte, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115 (transl. from Eurip. po/nwn pepaume/non): dolores morte, id. Fin. 1, 15, 49: tristitiam vitaeque labores molli mero, Hor. C. 1, 7, 17: labores, id. ib. 3, 4, 39; id. S. 1, 1, 93: dolores, id. ib. 2, 3, 263: studia, id. Ep. 2, 2, 104: amores, id. C. 1, 19, 4: sitim, id. Ep. 2, 2, 146: honores aequo animo, Vell. 2, 33, 3: vitam mihi ense, Ov. Tr. 3, 7, 49: vitam voluntariā morte, inediā, etc., Plin. 6, 19, 22, § 66; 8, 42, 64, § 157; so very rarely of a natural death: Valerianus in illo dedecore vitam finivit, Lact. Mort. Pers. 5, 6; cf. Tac. A. 1, 9; Sen. Ep. 66, 43: praecipitare te et finire, Sen. Cons. ad Marc. 3, 3: (Burrus) impedito meatu spiritum finiebat, Tac. A. 14, 51: animam, Ov. M. 7, 591: (distinctiones) interest sermonem finiant an sensum, Quint. 11, 3, 37; cf.: ut verbum acuto sono finiant, to pronounce with the accent on the last syllable, id. 1, 5, 25.—Pass., to come to an end, close, be ended, terminate: ut senten tiae verbis finiantur, end, close with verbs, Cic. de Or. 3, 49, 191; cf.: nec solum componentur verba ratione, sed etiam finientur, id. Or. 49, 164: Latinum (verbum), quod o et n litteris finiretur, non reperiebant, Quint. 1, 5, 60; cf. id. 1, 6, 14.—
2 In partic. (poet. and in post-Aug. prose), to come to an end, to cease.
a To finish speaking, draw to a close, end: finierat Paean, Ov. M. 1, 566; 13, 123; 14, 441; cf.: finiturus eram, sed, etc., id. A. A. 1, 755: ut semel finiam, Quint. 1, 12, 6; 8, 3, 55; cf.: denique, ut semel finiam, id. 9, 4, 138: 5, 13, 3; 11, 3, 59.—
b To come to one's end, to die: sic fuit utilius finiri ipsi, Cic. poët. Tusc. 1, 48, 115: sic Tiberius finivit octavo et septuagesimo aetatis anno, Tac. A. 6, 50 fin.; for which, in pass.: qui morbo finiuntur, Plin. Ep. 1, 12, 2: Seleucus quoque iisdem ferme diebus finitur, Just. 27, 3, 12; cf.: finita Juliorum domo, become extinct, Tac. H. 1, 16.—Hence, fīnītus, a, um, P. a. In rhetor., of words, that terminate properly, well-rounded, rhythmical: et ipsi infracta et amputata loquuntur et eos vituperant, qui apta et finita pronuntiant, Cic. Or. 51, 170.—Sup.: finitissimus, Prisc. 1076 P.—Adv.: fīnītē. *
1 (Acc. to II. A.) To a certain extent, within limits: avarus erit, sed finite, Cic. Fin. 2, 9, 27.— *
2 (Acc. to II. B.) Definitely, specifically: referri oportere ad senatum aut infinite de re publica, aut de singulis rebus finite, Gell. 14, 7, 9.

In the wild

6 of 869 attestations shown.

Where it came from

No etymology authority pointer is recorded for this lemma yet — an honest gap, not an omission.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.