LOGOI

The corpus record — Latin

ignominia

ignominia

disqualification, disgrace

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 109 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. ignominia — de Vaan

ignominia 'disqualification, disgrace' (Lucil.+), praenomen 'personal name' (Varro+), praenominare 'to name with the prenomen* (Varro), pronomen 'pronoun' (Varro+); nuncupare 'to declare, pronounce, appoint' (Lex XII+). Pit. *nom-n-. It. cognates: O, nuraneis [gen.sg.], num(nud) [abl.sg.], U, numem, nome [nom.acasg.], nomner [gen.sg.], nomne [dat.sg.], nomne [abl.sg.], nomneper [+ -per] 'name' [n.]. PIE *h3nehrmn, … — [de Vaan, s.v. ignominia, p. 426]

2. ignōmĭnĭa — Lewis & Short

ignōmĭnĭa, ae, f.in - nomen; qs. a deprivation of one's good name, of one's honor as a citizen,

I disgrace, dishonor, ignominy, esp. as the result of civil or military punishment (class.; in sing. and plur.; cf.: infamia, dedecus, probrum, opprobrium).
I A legal and military term: censoris judicium nihil fere damnato nisi ruborem affert. Itaque, ut omnis ea judicatio versatur tantummodo in nomine, animadversio illa ignominia dicta est, Cic. Fragm. ap. Non. 24, 9 sq. (Rep. 4, 6 Mos.); Cic. Clu. 47, 130: tu non animadvertes in omnes, sed carpes ut velis, et paucos ex multis ad ignominiam sortiere? id. ib. 46, 129: ignominiae causa post omnes interrogatus, Suet. Claud. 9: nonnullos signiferos ignominiā notavit ac loco movit, Caes. B. C. 3, 74, 1; cf.: qui ignominiā notandos censuerunt eos, si qui militiam subterfugissent, Cic. Phil. 7, 9, 23: mille milites, quia serum auxilium post proelium venerant, prope cum ignominia dimissi, Liv. 3, 5, 15; cf. Suet. Caes. 69: sine ignominia domum reverti, Caes. B. C. 1, 85, 10; cf. id. B. G. 7, 17, 5; id. B. C. 3, 101, 6; Suet. Ner. 39; id. Oth. 9; id. Vesp. 8 al.: ignominiae aut poenae causa ab urbe Roma abesse, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.: in omnibus, quibus damnatus unusquisque ignominia notatur, Gai. Inst. 4, 60: ne laboret ignominia, id. ib. 4, 182.—In plur.: variis ignominiis afficere, Suet. Aug. 24: animadversionum et ignominiarum genera, id. Tib. 19. —
II In gen.
(a) Absol.: maculam atque ignominiam imponere, Lucil. ap. Non. 24, 14: in quibus (civitatibus) expetunt laudem optimi et decus ignominiam fugiunt ac dedecus, Cic. Rep. 5, 4; so with dedecus, id. Div. 2, 9, 22; id. Quint. 20, 64; with infamia, id. Tusc. 4, 20, 45: per summam injuriam ignominiamque, Cic. Verr. 2, 3, 97, § 226: injuriam sine ignominia imponere, id. Quint. 31, 96: haec insignis ignominia, id. Prov. Cons. 7, 16: ignominiā mortuum afficere, id. Rosc. Am. 39, 113: adjecta quibusdam ignominia, Quint. 3, 7, 20: ad depellendam ignominiam, id. 1, 2, 24: in urbanas tribus transferri ignominiae est, Plin. 18, 3, 3, § 13: gravior omni vulnere, Juv. 8, 210.—In plur.: ut homines castigationibus, reprehensionibus, ignominiis affici se in delicto dolerent, Cic. Tusc. 4, 20, 45: judiciis ignominiisque concisus, id. Phil. 12, 4, 11.—
(b) With gen.: hac tamen una plaga conciderit, ignominia senatus, a disgrace inflicted by the Senate, Cic. Prov. Cons. 7, 16: labes ignominiaque mortis, id. Rab. Perd. 10, 27: ignominia amissarum navium, Caes. B. C. 1, 100 fin.: cum summa ignominia familiae, Nep. Timoth. 4, 1.

In the wild

6 of 389 attestations shown.

Where it came from

  • de Vaan, Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Brill 2008) Treated in de Vaan, Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Brill 2008) s.v. ignominia (scan pp. 426-427; entry #1158). Root candidates: *enoma-, *h2neh3-.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.