imprŏbĭtas — Lewis & Short
imprŏbĭtas (inpr-), ātis, f.improbus,
cum te alicujus improbitas perversitasque commoverit,Cic. Q. Fr. 1, 13, 38:
amicorum neglectio improbitatem coarguit,id. Mur. 4, 9; id. Att. 1, 16, 7:
in hac causa improbitatem et gratiam cum inopia et veritate contendere,id. Quint. 27, 84; id. Brut. 62, 224:
cum me improbitatis patrocinium suscipere vultis,id. Rep. 3, 5:
judici invisa est,Quint. 6, 4, 15:
cordis humani,Plin. 2, 23, 21, § 87; Ov. A. A. 1, 676:
prodiga corruptoris,Juv. 10, 305:
illo admirabilis aevo,i. e. rare, id. 13, 53.—
simiae Dodoneae,Cic. Div. 2, 32, 69:
muscae,Plin. 29, 1, 8, § 28:
alitum semina depascentium,id. 19, 6, 34, § 116.