impŭdīcus — Lewis & Short
impŭdīcus (inp-), a, um, adj.2. inpudicus.
I Shameless, impudent ( = impudens;
very rare): o facinus impudicum!Plaut. Rud. 2, 3, 62; cf.
1, 2, 27: crura defringentur, ni istum inpudicum percies,id. As. 2, 4, 69.—
II Unchaste, immodest, lewd (the predom. signif. of the word): Pa. Quod id est facinus? Sc. Inpudicum, Plaut. Mil. 2, 3, 11:
quam tu inpudicam esse arbitrere,id. Am. 3, 2, 24:
me inpudicam facere,i. e. to rob of chastity, id. ib. 2, 2, 202:
omnes adulteri, omnes impuri impudicique,Cic. Cat. 2, 10, 23:
intolerabile est servire impuro, impudico, effeminato,id. Phil. 3, 5, 12:
et consul et impudicissimus,id. ib. 2, 28, 70:
mulieres,id. Cat. 2, 5, 10; cf.:
osculando impudicior,Plaut. Curc. 1, 1, 51.—
B Transf.:
digitus,i. e. the middle finger, Mart. 6, 70, 5:
si fur veneris, impudicus ibis,violated, Auct. Priap. 60:
odor impudicus urcei,disgusting, filthy, Mart. 12, 32, 16. —Adv.: impŭdīcē, unchastely, Tert. Idol. 2:
impudicissime et obscenissime vixit,Eutr. 8, 22.