impūnĭtas — Lewis & Short
impūnĭtas (inp-), ātis, f.impunis,
venia, obsequentia): quis ignorat maximam illecebram esse peccandi impunitatis spem?Cic. Mil. 16, 43:
quem si vicisset, habiturus esset impunitatem et licentiam sempiternam,id. ib. 31, 84:
impunitatem alicui dare,id. Phil. 8, 32; id. Planc. 1, 3:
quorum impunitas fuit non modo a judicio, sed etiam a sermone,id. Rab. Post. 10, 27:
impunitatem desertoris petit,Quint. 7, 7, 6:
cum tanta praesertim gladiorum sit impunitas,Cic. Phil. 1, 11, 27:
impunitas peccatorum data videtur eis, qui ignominiam et infamiam ferunt sine dolore,id. Tusc. 4, 20, 45:
flagitiorum,id. Pis. 9, 21:
superfluens juvenili quadam dicendi impunitate et licentia,id. Brut. 91, 316; so,
crebrescebat licentia atque impunitas asyla statuendi,Tac. A. 3, 60.