2. mansĭo — Lewis & Short
mansĭo, ōnis, f.maneo,
I a staying, remaining, stay, continuance.
I Lit. (class.): is saepe mecum de tua mansione, aut decessione communicat,
Cic. Fam. 4, 4, 5: mansio Formiis,
id. Att. 9, 5, 1: excessus e vita et in vita mansio,
id. Fin. 3, 18, 60: cautior certe est mansio,
id. Att. 8, 15, 2: diutinae Lemni,
Ter. Phorm. 5, 8, 23: crebrae ad amicam, i. e. visits, Turp. ap. Non. 132, 16.—
II Transf. (post-Aug.), a place of abode, a dwelling, habitation.
A In gen.: pecorum mansio,
Plin. 18, 23, 53, § 194: aestivae, hibernae, vernae, auctumnales,
Pall. 1, 9, 5; 1, 12: mansionem apud eum faciemus,
Vulg. Joann. 14, 23: multae mansiones,
id. ib. 14, 2.—
B Esp.
1 Night-quarters, lodging-place, inn; also, as a measure of days' journeys, a stopping or haltingplace, station: deinde ad primam statim mansionem febrim nactus,
Suet. Tib. 10: a quo (monte) octo mansionibus distat regio, etc.,
i. e. stations, days' journeys, Plin. 12, 14, 30, § 52: aquationum ratione mansionibus dispositis,
id. 6, 23, 26, § 102: continuatis mansionibus,
Just. 13, 8, 5.—
2 Mala mansio, bad quarters, a kind of punishment in which the culprit was stretched out and tied fast to a board, Dig. 47, 10, 15; 16, 3, 7.