nīmīrum — Lewis & Short
nīmīrum, adv.ni, i. q. ne mirum, v. ni, I.; lit. not wonderful; cf., less strong than mirum ni; v. ni, III. A. b; hence, to introduce an assertion as indisputable,
nimirum homines frigent,are certainly received coolly, Ter. Eun. 2, 2, 37:
nimirum Themistocles est auctor adhibendus,Cic. Off. 2, 20, 71: non parva res, sed nimirum omnium maxima, id. Mur. 22, 45:
et nimirum is princeps ex Latinis,id. Brut. 21, 82:
is est nimirum Soter, qui salutem dedit,Cic. Verr. 2, 2, 63, § 154; id. Leg. 2, 1, 3; id. de Or. 1, 4, 16; id. Or. 23, 75:
non omnia nimirum eidem di dedere,truly, Liv. 22, 51:
nimirum haec illa Charybdis, etc.,Verg. A. 3, 558:
cui placet alterius sua nimirum est odio sors,of course, Hor. Ep. 1, 14, 11.—After a question:
sed quid id ad rem? nimirum, inquit, in eo causa consistit,Cic. Quint. 25, 79. —
aperienda nimirum nocte janua fuit,Liv. 40, 9:
uni nimirum tibi recte semper erunt res,Hor. S. 2, 2, 106; 2, 3, 120; id. Ep. 1, 9, 1; 1, 15, 42; Juv. 2, 104; Tac. H. 1, 33:
nimirum summi ducis est occidere Galbam,id. A. 2, 82.