ob-tempĕro — Lewis & Short
ob-tempĕro (opt-), āvi, ātum, 1, v. a.,
te audi, tibi obtempera,Cic. Fam. 2, 7, 2:
alicui obtemperare et parere,id. Planc. 39, 94:
imperio populi Romani,Caes. B. G. 4, 21:
voluntati alicujus,id. B. C. 1, 35:
auctoritati senatūs,id. ib. 1, 1; Cic. Imp. Pomp. 19, 56:
rationi obtemperare debet gubernator,Varr. L. L. 9, § 6 Müll.:
naturae,Suet. Tib. 59:
qui obtemperet ipse sibi, et decretis suis pareat,who conforms to his own precepts, Cic. Tusc. 2, 4, 11:
tibi deos certo scio obtemperaturos magis,they will regard you, Ter. Ad. 4, 5, 70.—
ad id, quod ex verbis intellegi possit, obtemperare,Cic. Caecin. 18, 52.—
non ego illi obtempero quod loquitur,do not mind what he says, Plaut. Am. 1, 1, 293:
quae dico,id. Most. 2, 2, 89. —
si mihi esset obtemperatum,Cic. Off. 1, 11, 35.—Hence, obtempĕranter, adv., willingly, readily, obediently (postAug.): se obtemperanter nobis accommodat, M. Aurel. ap. Front. Ep. ad M. Caes. 5, 11 Mai.: annuit, Prud. stef. 2, 112.