ŏdĭōsus — Lewis & Short
ŏdĭōsus, a, um, adj.odium,
odiosus mihi es,Plaut. Ps. 1, 1, 28:
infestum et odiosum esse alicui,id. Truc. 1, 1, 65; Lucr. 4, 1165:
senex,Ov. R. Am. 471. —
dona odiosa ingrataque,Plaut. Truc. 4, 1, 7:
odiosa et inepta amatio,id. Rud. 4, 5, 14:
motus odiosiores,Cic. Off. 1, 36, 130:
verbum,id. Or. 8, 25:
odiosissima natio,Phaedr. 2, 5, 4:
cupidis rerum talium odiosum fortasse et molestum est carere,it is vexatious, unpleasant, Cic. Sen. 14, 47; id. Phil. 1, 11, 27.—Hence, adv.: ŏdĭōsē, in a hateful manner, odiously, vexatiously:
facere,Plaut. Bacch. 4, 9, 139:
dicere,Cic. Brut. 82, 284; Ter. Ad. 4, 2, 49; Cic. de Or. 2, 65, 262.—Sup.:
odiosissime,Aug. de Dono Persev. 61.