quīni — Lewis & Short
quīni, ae, a (
I gen. plur. quinum, Col. 4, 30; Pandect. 40, 9, 5: quinorum not found), num. distr. adj. [quinque].
I Five each:
quini in lectulis,Cic. Pis. 27, 67:
pedes,Caes. B. G. 3, 73:
ordines,id. ib. 7, 23:
versus,Nep. Att. 18, 6:
milia peditum,Liv. 8, 8:
ova pariunt,Col. 8, 14, 5:
aureorum,Dig. 40, 9, 5.—
II In gen., five:
minae,Plaut. Ps. 1, 3, 111:
bis quinos silet dies,Verg. A. 2, 126:
armenta,id. ib. 7, 538:
nomina principum,Liv. 28, 26.— In sing.: lex me perdit quina vicenaria, i.e. a law invalidating contracts entered into before the age of twenty-five (the lex Plaetoria; v. Cic. Off. 1, 15, 61), Plaut. Ps. 1, 3, 69:
scrobes non altiores quino semipede,i. e. two feet and a half, Plin. 17, 11, 16, § 80.