1. tīro — Lewis & Short
tīro, ōnis, m.; in milit. lang.,
aetas tironum,Cic. Tusc. 2, 16, 38:
legio tironum,Caes. B. C. 3, 28; 3, 29; 3, 34; Auct. B. Afr. 31, 7; Suet. Tib. 42; id. Ner. 19; id. Vit. 15.—Trop.:
multaque tironi non patienda feret (opp. vetus miles),Ov. A. A. 3, 566.—Esp., in appos. like an adj.:
tirones milites (opp. veterani),Cic. Phil. 11, 15, 39:
miles, Auct. B. Afr. 16, 1: exercitus,Cic. Fam. 7, 3, 2; Liv. 21, 39, 3; 21, 43, 14.—
nullā in re tiro ac rudis,Cic. de Or. 1, 50, 218:
provinciae rudis et tiro,Cic. Verr. 2, 2, 6, § 17:
homo non aetate sed usu forensi atque exercitatione tiro,id. Div. in Caecil. 15, 47; id. Rosc. Am. 6, 17:
in scholis exercitati, tirones in foro,Quint. 2, 10, 9: deductus in forum tiro, as a young man, after putting on the toga virilis, Suet. Ner. 7; Plin. 8, 48, 74, § 194; Ov. F. 3, 787:
tirones gladiatorum,Suet. Caes. 26;
for which, adject.: tirones gladiatores, Auct. B. Afr. 71, 1.—Of animals: ut tironem (bovem) cum veterano adjungant,Varr. R. R. 1, 20, 2.