adjūto — Lewis & Short
adjūto, āvi, ātum, 1,
istocine pacto me adjutas?Plaut. Ps. 1, 1, 81; id. Cas. 3, 3, 17; id. Truc. 2, 5, 26; 2, 7, 8:
Pamphilum,Ter. And. 1, 3, 4; id. Heaut. 3, 1, 7; 2, 35; id. Ad. prol. 16; id. Phorm. prol. 34:
funus,id. ib. 1, 2, 49.—With two acc.:
id adjuta me, quo id fiat facilius,Ter. Eun. 1, 2, 70.—With dat. pers.: adjuta mihi, Pac. ap. Don. ad Ter. Ad. prol. 16; cf. Ruhnk. ad Ter. Hec. 3, 2, 24.—Also on a coin:
deus adjuta Romanis, Eckh. D. N. 8, p. 223: saltem nobis adjutāsses,Petr. Fragm. Trag. 62 Burm.—Pass.:
adjutamur enim atque alimur certis ab rebus,Lucr. 1, 812.