ē-lŏquor — Lewis & Short
ē-lŏquor, ēlŏcūtus (or ēloquūtus), 3,
eloqui hoc est, omnia quae mente conceperis promere atque ad audientes perferre,Quint. 8 prooem. § 15 (class.).
id quod sentit eloqui non posse,Cic. Tusc. 1, 3, 6; so,
praeclare cogitata mentis,id. Brut. 72 fin.:
audita,Plaut. Am. 1, 1, 45:
nomen meum,id. ib. prol. 18:
argumentum hujus tragoediae,id. ib. 51;
96: rem, ut facta est,id. ib. 4, 5, 8 et saep.: ille unum elocutus, ut memoria tenerent milites, etc., * Caes. B. C. 2, 34, 5:
Gratum elocuta consiliantibus Junone divis "Ilion, Ilion," etc.,Hor. C. 3, 3, 17 et saep.—
perge eloqui,Ter. Ph. 4, 3, 36:
eloquar an sileam?Verg. A. 3, 39 et saep.—
eloqui copiose melius est, quam vel acutissime sine eloquentia cogitare,Cic. Off. 1, 44, 156; cf.:
composite, ornate, copiose eloqui,id. de Or. 1, 11, 48:
eloquendi facultas,Quint. 10, 1, 69 et saep.—Hence, ēlŏquens, entis, P. a.
cum res muta fit eloquens,Auct. Her. 4, 53.—
facundus, disertus, etc.): Is est eloquens, qui et humilia subtiliter et magna graviter et mediocria temperate potest dicere, etc.,Cic. Or. 29, 100 sq.; cf. id. ib. 36, 19:
M. Antonius disertos ait se vidisse multos, eloquentem omnino neminem,id. ib. 5, 18 sq.; id. de Or. 1, 21; Quint. 8 prooem. § 13; 12, 1, 21; cf. Plin. Ep. 5, 20, 5:
rhetor,Cic. N. D. 2, 1:
senator (Cato),Quint. 11, 1, 36:
vir,Vulg. Act. 18, 24 et saep.—Comp., Quint. 12, 6, 6; App. Mag. p. 8 Bip.—Sup., Quint. 1, 1, 21; 4, 2, 58; 5, 13, 3; 8 prooem. § 13; Cic. Brut. 39, 145; Tac. Agr. 10 al.—Adv.: ēlŏquen-ter, eloquently: eloquenter, logi/ws, Gloss. —Comp.:
eloquentius quam prius scribitur,Plin. Ep. 3, 18, 6.—Sup.:
eloquentissime respondere,Plin. Ep. 2, 11, 17; 6, 21, 4.!*? ēlŏcūtus, a, um, in pass. signif.:
an quaedam extrinsecus sint elocuta,Dig. 3, 2, 13, § 6.