ob-jurgo — Lewis & Short
ob-jurgo (old form objūrĭgo,
Plaut. Trin. 1, 2, 30; 32), āvi, ātum, 1 (objurgat is, qui id facit (i. e. jurgat) juste,Varr. L. L. 7, § 93 Müll.:
Menelaus me objurgat, Enn. ap. Rufin. Fig. (Trag. v. 264 Vahl.): quod Chrysalus med objurgavit plurimis verbis malis,Plaut. Bacch. 4, 9, 97:
hanc,id. Trin. 2, 2, 74:
objurgavit M. Caelium, sicut neminem umquam parens,Cic. Cael. 11, 25:
monendi amici saepe sunt et objurgandi,id. Lael. 24, 88; 90:
ne, in quo te objurgem, id ipsum videar imitari,id. Fam. 3, 8, 6:
aliquem molli bracchio de aliquā re,moderately, id. Att. 2, 1, 6:
cum objurgarer, quod nimiā laetitiā paene desiperem,id. Fam. 2, 9, 2.—With an abstract object:
Caesar meam in rogando verecundiam objurgavit,Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 10; 3, 1, 2, § 5:
si objurgaret populi segnitiem,Quint. 6, 5, 8:
fatum,Sen. Ep. 93, 1:
naturam,id. ib. 107, 9.—Absol.:
recte objurgat,Plaut. Curc. 1, 3, 15: sic objurgant, quasi oderint, Quint. 2, 2, 7:
cum objurgamus, maledicimus,id. 3, 4, 3.—
objurgavi eos,Vulg. 2 Esdr. 13, 25.—With double acc.:
objurgare haec me,Plaut. Merc. 1, 1, 46.—
objurgans me a peccatis,Plaut. Trin. 3, 2, 54.—
quā (epistulā) me objurgas, ut firmior sim,Cic. Att. 3, 15, 1.—
colaphis objurgare puerum,Petr. 34:
verberibus,Sen. Ira, 3, 12, 6:
flagris,Suet. Oth. 2:
ferulis,id. Calig. 20:
soleā rubrā,Pers. 5, 169: sestertio centies objurgatus, punished, i. e. fined, Sen. Ben. 4, 36, 2.