ŏpīnor — Lewis & Short
ŏpīnor, ātus, 1, v. dep.etym. dub.; perh. akin to Gr. o)/ssesqai; root op-,
aliquid,Cic. Mur. 30, 62:
quoad opinatus sum, me in provinciam exiturum, etc.,id. Fam. 7, 17, 2:
de vobis hic ordo opinatur non secus ac, etc.,think, id. Pis. 20, 45:
male de Caesare,to have a bad opinion of, to think ill of, Suet. Aug. 51:
servus gravissime de se opinans,id. ib. 67:
de rege durius,Just. 12, 5, 8.—Parenthet.: opinor or ut opinor, as I think, as I believe, according to my opinion: Dem. Per mare ut vectu's, nunc oculi terram mirantur tui. Char. Magis opinor, Plaut. Merc. 2, 3, 35:
Cepius, opinor, olim: non omnibus dormio,Cic. Fam. 7, 24, 1:
sed, opinor, quiescamus,id. Att. 9, 6, 2:
a primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni,id. Fin. 2, 10, 31:
opinor concedes, multo hoc esse gravius,id. Div. in Caecil. 16, 54; so Hor. S. 1, 3, 53; id. Ep. 1, 16, 78.!*?
bona, mala,Cic. Tusc. 4, 6, 11; 3, 11, 24: interdicta est mathematicorum callida impostura, et opinatae artis persuasio, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 1.—Post-class., celebrated, renowned, illustrious, famous:
certamen,Amm. 21, 6, 3.—Sup.:
opinatissima insula,Flor. 2, 7, 8 dub.:
civitas,Vulg. Judith, 2, 13.