1. paenŭla — Lewis & Short
paenŭla (pēn-), ae, f.,
so Lucil. ib.: paenulā irretitus,Cic. Mil. 20, 54:
incolumi Rhodos ... facit quod Paenula solstitio,Hor. Ep. 1, 11, 18; Plin. 8, 48, 73, § 190: non quaerenda est homini, qui habet virtutem, paenula in imbri, Varr. ap. Non. 537, 12: et multo stillaret paenula nimbo, Juv. 5, 79; cf.
Varr. ap. Non. l. l.: paenulis intra Urbem frigoris causā ut senes uterentur, permisit ... matronas tamen intra Urbem paenulis uti vetuit,Lampr. Alex. Sev. 27; Vulg. 2 Tim. 4, 13.—In later times also worn by orators, Tac. Or. 39.—Prov.: paenulam alicui scindere, i. e. to press one strongly to stay (opp.:
vix paenulam alicui attingere),Cic. Att. 13, 33, 4.—
libertas paenulast tergo tuo,Plaut. Most. 4, 2, 75 Lorenz:
ne paenula desit olivis,Mart. 13, 1, 1:
supra catinum paenula, ut infundibulum inversum, est attemperata,Vitr. 10, 12.